หลักปฎิบัติ

หลักปฎิบัติ

วิธีปฏิบัติในศาสนา
คือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ หรือไตรเอกานุภาพ มี 3 คือ
นิกายขาลฺสา  ชาวสิขนิกายขาลฺสาจะได้รับให้เข้าสู่สังคมของ “สิข” ได้ ก็เมื่อได้ทำพิธี “ปาหุล” เมื่อทำพิธีล้างบาปแล้ว ก็จะรับสิ่งที่มีชื่อเป็นอักษร “ก” 5 ประการ คือ เกศา(การไว้ผมยาวโดยไม่ตัดเลย) กังฆา(หวีขนาดเล็ก) กฉา (กางเกงขาสั้น) กรา(กำไลมือทำด้วยเหล็ก) และ กิรฺปาน(ดาป) ผู้ที่ล้างบาปแล้วจะได้นาม “สิงห์” ซึ่งแปลว่าสิงโต หรือราชสีห์ ต่อท้ายชื่อเหมือนกันทุกคน เพราะถือว่าผ่าน “ชาลสา” แห่ง “วาหิคุรุ” คือความเป็นสมบัติของพระเจ้าเองแล้ว การล้างบาปและรับเอาอักษร ก. ทั้ง 5 เพื่อเป็นชาวสิขโดยสมบูรณ์นั้น มามีขึ้นภายหลังในสมัยของคุรุโควินทสิงห์ ซึ่งเป็นศาสดาองค์สุดท้ายของศาสนาสิข หลังสมัยของศาสดาองค์แรก 133 ถึง 169 ปี

หลักประจำชีวิต หลักหรือศีลอีกส่วนหนึ่งที่ศาสดาในศาสนานี้ให้ศิษย์รับสัตย์ปฏิญาณเป็นหลักปฏิบัติประจำชีวิต มี 21 ข้อคือ

ก. ข้อปฏิบัติ
1. ให้นับถือศาสดาเป็นพ่อ
2. ให้ถือว่าเมืองปาตลีบุตร (ปัตนาในปัจจุบัน) ที่โควินทสิงห์เกิด กับเมืองอานันทบุร
(ที่ท่านโควินทสิงห์หลบไปตั้งหลักสู้กับออรังเซบเมื่อครั้งรบแพ้) เป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์
3. ให้ยกเลิกการถือชั้นวรรณะ
4. ให้สละชีพในสนามรบ
5. ให้บูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ 3 ประการ คือ

resize_1726__19122006042137

(1) สัจจะ (พระเจ้า) ศรี (ธรรม) อกาล (คือความเที่ยงแท้ของพระเจ้า)

(2) ศาสโนวาท (คัมภีร์อาทิครันถและทัสเวนปาทษาหิ)
(3) ความบริสุทธิ์
6. มีศีลอันเป็นสัญลักษณ์ 5 คือ เกศา กุงฆา กัจฉา กฤปาน (กริปาน) กรัท (กะระหรือกะทา)
พวกสิขที่อยู่ในต่างประเทศต้องมีมีดเล็กยาว 2 นิ้วเสียบไว้ที่ผม
7. ให้มีชื่อลงท้ายว่าสิงห์ (ถือให้กล้าหาญดังสิงโต)
8. ให้ฝึกขี่ม้า ฟันดาบ มวยปล้ำ เป็นนิตย์
9. ให้ถือคติว่า ตนเกิดมาเพื่อช่วยเหลือเปลื้องทุกข์ให้ผู้อื่น
10. ให้นอบน้อมพระเจ้า และต้อนรับเขาโดยถือเป็นเรื่องจำเป็น

ข. ข้อห้าม
1. ห้ามมิให้สิขกับสิขวิวาทกัน
2. ห้ามพูดปด
3. ห้ามทำผิดในกาม โลภ โกรธ หลง
4 ห้ามคบคนที่เป็นปฏิปักษ์ต่อศาสนา
5. ห้ามคบคนที่ไม่ส่งเสริมการกู้ชาติ
6. ห้ามนิยมใช้สีแดง เช่น เสื้อ หมวกแดง (อิสลามนิกายชิอะห์ใช้หมวกแดง)
7. ห้ามเปลือยศีรษะนอกจากเวลาอาบน้ำ
8. ห้ามเล่นการพนัน
9. ห้ามตัดผม โกนผม หนวด ขน เครา
10. ห้ามเกี่ยวข้องกับคนที่เบียดเบียนชาติศาสนา
11. ห้ามแต่งกายหรูหราไร้สาระ

1

คำที่ภาวนาจนขึ้นใจของชาวสิข คือ “วาเฮคุรุ คุรุมนฺตฺร ไฮ ชปฺ เฮาไม โคอี” แปลว่า เมื่อท่องมนต์ วาเฮคุรุ อันเป็นคุรุมนตร ย่อมกำจัด มมังการ ออกได้

คำนี้ใช้บริกรรมด้วย ชัป คือ การบริกรรม จะได้ผลต้องเว้นสิ่งที่ควรเว้น 5 คือ
1. กินเกินหิว

2. หลับเกินง่วง

3. เกียจคร้าน

4. ฟุ้งซ่าน
5. หลับน้อยเกินไป สิ่งที่ควรเจริญ 7 คือ
1. เลือกสถานที่สะอาด
2. ร่างกายสะอาด
3. ไม่พูดไม่คำนึงถึงเรื่องอื่น
4. เข้าใจบทบริกรรม
5. ตั้งใจเป็นสมาธิ
6. ปฏิบัติตน (บริกรรม) เป็นนิตย์
7. ทำชป? คือ บริกรรมในอมฤตเวลา คือ ยามท้ายของราตรี ได้แก่ 3 – 6 น.
นัยบริกรรม การบริกรรมจะเลือกบทบริกรรม 3 วาทนี้ คือ
1. คุรุวาณี คือ ข้อความในพระคัมภีร์
2. มูลมันตร มนต์ที่เป็นดั้งเดิมหรือพื้นฐาน
3. ออกพระนามว่า วาเฮคุรุ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s